unutmak için yeni bir hobi

eski sevgiliyi unutmak için kafayı dağıtacak bir uğraş bulmak en iyisi. mesela ben pandemi döneminde makrome yapmaya başladım, ipi düğümlerken hafızan da düğümleri çözüyor sanki. ya da seramik kursu, çamura şekil verirken duyguları da şekillendirmiş oluyorsun. önemli olan o anı doldurmak değil, kendine yeni bir şey katmak. bir süre sonra fark ediyorsun ki, o kişi değil, o yoklukta neler üretebildiğin daha değerli.

(bkz: küçük mutluluklar koleksiyonu)

makineyi omuza alıp gecenin karanlığında kayıp düşen gölgeleri kovalarken insan kendi gürültüsünün bile sustuğunu fark ediyor. unutmaya çalışmıyorum artık, kare kare bakışları çerçeveleyip geçmişi öyle bir köşede bırakıyorum.