insanın en çok kendisiyle baş başa kaldığında hissettiği bu duygu aslında bize kendimizi dinlememiz için verilmiş bir fırsat. evde bir bardak çay demleyip pencereden dışarıyı izlemek, içinizdeki sese kulak vermek çoğu zaman bir dosta anlatmaktan daha iyi geliyor. sonra fark ediyorsun ki yalnızlık kötü bir şey değil, sadece kendinle randevun. o randevuya geç kalmışsın da haberin yok.
bodrum'dayım, güneş diz boyu ama insan yine de bir akşam bitiyor işte. yalnızlık hissi denen şey insanın kafasının içinde kurduğu bir hapishane; emlakta onlarca ev gezdirdiği'in biri, deniz kenarında yapayalnız havlusunu sererken düşünür. bana sorarsan: kendine bir ritüel bul, kahveni kendin için yap, markete giderken hava al. yanında bir mis kokulu mum yak, platformda kulaklığınla yürüyüş çok fena iyi gelir. insanlarla dolu olmak önemli değil, içini dolduracak işin olsun yeter. güneşe karşı bir şezlonga uzan, bir dergi al mesela; kendine en son ne zaman herhangi bir şey hediye ettiğini hiç sorma bence çünkü sorsan üzülürsün. ben 'yalnızlık iyidir aslında' demiyorum ama deniz kokan bir sahil kasabasındaysanız, dert tamamen strateji meselesine dönüyor.
