yerli bir üniversiteye dair düşünceler

koridorlarında öğrencilerin hayalleriyle birlikte ağır bir hüzün de taşıyan, o suskun kampüs ikindilerinde bana hep kaybedilmiş aşkları ve yazamadığım-mektupları hatırlatan yerdir. orda geçen günler de acı ama tadı hep damağımda kalıyor mardin'in toz kokan hazanı gibi.

çocuğunuzu ya da kendinizi bir üniversiteye gönderirken mühim olan sıralaması değil, o kurumun kültürü. bazı yerler büyük şehirde olmasına rağmen insanı yalnız ve başıboş bırakır, bazı mütevazı yerler insana gerçek bir çevre kazandırır. sahiden de insanı yetiştiren şey hangi tabelada okuduğu değil, öğretim görevlisiyle kurabildiği temas ve arkadaş çevresidir.

mühim olan, o kampüse girdiğinizde size değer verilip verilmediğini hissedebilmek. edepli olan, öğrencisine saygı gösteren her kurum kıymetlidir; sıralama tabloları yalnızca sayıdır, karakter ve emek ise bakidir.