yerli sporcu milli gurur

maçı izlerken tüylerim diken diken oldu, bir yandan da içimden garip bir his geçti. çünkü bu ülkede büyüyen her kadın bilir; alkışı ve gururu hak etmek için sürekli iki kat fazla çalışman gerekir. onun da öyle yaptığını, her madalyaya terini ve gözyaşını kattığını biliyorum. ve işte bu yüzden, bir başarı hikâyesi görünce ağlamamak elde değil.

sonra birden salondakilerin battaniyesine sarılan onca insanı, kazanınca gözyaşlarını silenleri, kaybedince de başka bir maçı bekleyenleri düşündüm. milli gurur dediğimiz bu galiba; binlerce yalnız insan, birisinin mücadelesinde kendi hayallerini görüyor. ne de olsa biz bir kişinin başarısını kendi ordinatimizin zaferi gibi kutlamayı seviyoruz.