anne sevgisi

anne sevgisi gece boyu açık kalan bir lamba gibidir; seni uyutur ama aynı zamanda karanlıkta yalnız olmadığını fısıldar. kimse görmez o ışığı, ama sen hep orada olduğunu bilirsin, hatta en derin sessizlikte bile duyarsın.

annemin sevgisi bazen en çok sorguladığım, kaçtığım, sonra gece yarısı dönüp sığındığım şey oldu; ihanet gibi acıtsa da içten içe hep orada. bu tarz bir sevgi, tutkuyla pişmanlığı aynı anda taşıyor insanda.

annelik, emek vermenin en sessiz halidir. kendi uykusundan, kendi rahatından, bazen kendi hayallerinden vazgeçer ama bunu hiç dile getirmez. o sessiz fedakârlık, bir çocuğun hayatı boyunca taşıdığı en sağlam kök oluyor.

(bkz: fedakarlik ve kadin)