iş yerinde mobbing

bu konunun üzerine gidilmezse insanın ruhu dökülüyor resmen. patronun gözlerindeki o soğuk boşluk, dalga geçer gibi yapıp küçük düşürmeler, ofiste hep aynı ten renginde duvarlar gibi boğuyor. bazen diyorum keşke onlar da bi kere kendilerini dışarıdan görse, ama karanlık mizaçları yüzlerine vurmuyor. mobbing sessizce ilerler, ta ki bir sabah aynaya bakıp başka birini görene kadar; o yüzden konuşun, yalnız olmadığınızı unutmayın.

(bkz: ofiste sessiz savaş)