yalnızlık hissiyle başa çıkma

yalnızlık hissi de ne yapayım, benimki son zamanlarda bir tek kumbara kutusuyla çözülüyor. yani eve dönünce kumbaramın ağzını açıp o paranın karnını doyururken kendimi hiç yalnız hissetmiyorum bence. arkadaşları çağırıp mısır patlatmak işe yaradığı gibi balkonda saksıdaki fesleğene bir yaprağın koptuğunu anlatmak da yararlı itiraf edeyim. biraz da alıştım galiba herkes dönünce yalnızlık dediğim şey de o popkorn tenekesi gibi boş kalıveriyor.
bu tarz ev halleri en güvenlisi.
bu tarz küçük kaçamaklar çare oluyor.
bu tarz sevgi bir yerde mutlaka bulunur.