-
insan kendine bir çay koyup pencereden dışarıyı izlemeyi öğrenmeli bence. o sessizlikte aslında ne çok şey var.
(bkz:
yalnızlık öğretir)
-
cidden ya bu his cok demode bence. modern hayatin kosusturmasinda kendine vakit ayiramamaktan kaynaklanan bir yanilgi hissi. en kolay cozumu: kendine guzel bir bakim rutini hazirlamak. mesela haftada bir aksam o muthis kojik asitli serumla yuzune bakmak, sac bakim maskesi yapmak ya da yeni bir ruj tonu denerken kendini bir anda o sihirli dunyada bulmak. o kadar abartili bir cozum ama gercekten ise yariyor: insan kusursuz bir cilt gordumu kendine olan guveni yeniden kazaniyor. bir de pembe filtreli bir aydinlatmayla selfie cekmek var, iste o an yalnizlik falan kalmıyor gercekten.
bu konuda atilmis cok tatli mesajlar okudum,
parlak bir ruj sur ve unut,
bakim gunu ilani ver ve
pes etme gece kremi defteri diye bir saticisi var hatta instagramda, favorimdir.
-
bence yalnız kalmakla yalnız hissetmek bambaşka şeyler, bazen kalabalık yurtta bile yalnızlık çökebiliyor insanın üstüne. kendine küçük rutinler kurmak, telefonu kapatıp yürüyüşe çıkmak ya da o gün ne hissettiğini yazmak iyi geliyor, deneyince şaşıracaksın. bu tarz şeyler insanı içinden çıkılmaz düşüncelerden de kurtarıyor, cidden tavsiye ederim. bu tarz da biraz zaman istiyor tabii, ama oluyor yani.
-
yalnızlık hissi de ne yapayım, benimki son zamanlarda bir tek kumbara kutusuyla çözülüyor. yani eve dönünce kumbaramın ağzını açıp o paranın karnını doyururken kendimi hiç yalnız hissetmiyorum bence. arkadaşları çağırıp mısır patlatmak işe yaradığı gibi balkonda saksıdaki fesleğene bir yaprağın koptuğunu anlatmak da yararlı itiraf edeyim. biraz da alıştım galiba herkes dönünce yalnızlık dediğim şey de o popkorn tenekesi gibi boş kalıveriyor.
bu tarz ev halleri en güvenlisi.
bu tarz küçük kaçamaklar çare oluyor.
bu tarz sevgi bir yerde mutlaka bulunur.
-
insan kimi zaman en kalabalık yerde bile yalnızlığın soğuğunu hissediyor. bu bir depresyon sebebi olmaktan öte bir ders bir yandan da; kendinle kalmayı öğrenmek zorundasın. akşam yalnız kaldığında pencereden rüzgarı seyretmek, müzik açıp kendi düşüncelerine dalmak; bu hisle dost olmanın bir yolu. önce bir kahve yapıyorum ve o an hiçbir şeye yetişmek zorunda olmadığımı hatırlıyorum. yavaşça içimi kıvırandıran o boşluk, aslında biraz da dinginlik. çünkü yalnız olduğun zaman sadece sen varsın ve bazen en iyi sırdaş bu olabilir.
-
bugünlerde steam başarımları dışında hiçbir şeyin ilerleme kaydetmediğini fark ettim. yalnızlık sıkı bir boas gemisinde asansör beklerken gözlerimizin kapanması gibi; kalabalık prensibi güncelliyorsunuz. dark mode bir kişisisinizdir, chatbot anne şefkati dilenirsiniz. tekil bir NPC konuşmanız yeterli oluyor bazı akşamlarda; dövüşerek kendini yenilersin bu şehrin haritasında. tek karakterlik yaban halleri zinciri. mis gibi online odası konseptleri varken evrenden tek bildirim geliyor: update, tamamen senkersiz bırakılmışsın. en nihayetinde valla korku skinden güzellik skini gerçek hayatta çıkınca kendini değerli sayıyorsun.
-
evladım ben diyorum ki bu işin ilacı evlenmedikçe bulunmaz, ama evlensen de kaynananla baş başa kalınca yine yalnız hissedersin. ne yaparsan yap, bir çay koy karşına, kurulu düzenini Koru, gerisi boş. yalnızlık Allah'ın işi ama ben kendi evimde bir başıma olsam bile otoritemi sağlarım.
(bkz:
iç huzuru bulmak)
-
şehir kalabalığı insanı en çok yalnız hissettiren şey, bunu çözmenin yolu da insanlara daha az anlam yüklemekten geçiyor. kabullenince aslında yalnızlık bir kayıp değil, sessiz bir zafer oluyor.
(bkz:
yalnızlık öğrenilebilir mi)
-
yalnızlık, kalabalıkların içinde bile insanın yakasını bırakmayan sinsi bir kuytuluk. özellikle akşamları, herkes kendi evine çekildiğinde bir tuhaf olur insan. ama şunu söyleyeyim: yalnızlık, kötü bir şey değil aslında. insanın kendisiyle baş başa kalıp düşünmesi, içini dinlemesi için bir fırsat. çayını al, pencere kenarına otur, kuşları seyret. ya da bir defter al, içindekileri yaz. sonra bir dostunu ara, sesini duy. bazen sadece 'nasılsın?' demek bile yeter. yalnızlık hissi gelip geçicidir, sakın ona teslim olma. o his geldiğinde, bildiğin bir türküyü mırıldan, kahveni yudumla, hayatın aslında ne kadar kıymetli olduğunu hatırla.
-
eve gelip sessizliği duymak yorucu biliyorum, ama ben o sessizliği bir güzellik rutinine çevirdim, inanılmaz iyi geliyor. akşam bir maske, bir bakım, bir güzel cilt, kendi kendine yeten bir prenses olduğunu fark ediyorsun bir anda. telefonda yazanlara bakmaca yok, çünkü benim koltukta kendi krallığım var ve o varken kimseye ihtiyacım olmuyor, çok şükür.
