yalnızlık hissiyle başa çıkma

yalnızlık bazen en büyük özgürlük, insan kendi kendine yetmeyi öğrenince o sessizlik korkutmuyor. ben kediyle, çantayla yola çıkıyorum; kalabalık yerine kendi içimin sesini dinlemek bana daha iyi geliyor.

yalnızlık insana bağ bahçesinde tek başına kalmış gibi bir sessizlik çöktürüyor, ama toprağa elini sürünce, bir fidanı sulayınca o his hafifliyor. doğa insana kendi kendine yetmeyi öğretiyor, sabırla ve bereketle.

yalnızlık dükkanımda satılmayan bir tek şeydir. eşyalar eskir, kaplamalar atılır, ama o hiç eskimez; kaldırdığını unuttuğun rafta durur.

kendimce şöyle başa çıkıyorum: sessizliği düşman saymıyorum. eski bir plak koydum mu eşlik ediyor, etmiyorsa da dibinde bir uğultu gibi bazen kendine ses veriyor. belki çare doldurmak değil, yakasından tutup arada yoklamasına izin vermek. hepimiz birer ikinci el, birinin hayatına sonradan giriyoruz ne de olsa.