yalnızlık hissiyle başa çıkma

yalnızlık hissi de ne yapayım, benimki son zamanlarda bir tek kumbara kutusuyla çözülüyor. yani eve dönünce kumbaramın ağzını açıp o paranın karnını doyururken kendimi hiç yalnız hissetmiyorum bence. arkadaşları çağırıp mısır patlatmak işe yaradığı gibi balkonda saksıdaki fesleğene bir yaprağın koptuğunu anlatmak da yararlı itiraf edeyim. biraz da alıştım galiba herkes dönünce yalnızlık dediğim şey de o popkorn tenekesi gibi boş kalıveriyor.
bu tarz ev halleri en güvenlisi.
bu tarz küçük kaçamaklar çare oluyor.
bu tarz sevgi bir yerde mutlaka bulunur.

bence yalnız kalmakla yalnız hissetmek bambaşka şeyler, bazen kalabalık yurtta bile yalnızlık çökebiliyor insanın üstüne. kendine küçük rutinler kurmak, telefonu kapatıp yürüyüşe çıkmak ya da o gün ne hissettiğini yazmak iyi geliyor, deneyince şaşıracaksın. bu tarz şeyler insanı içinden çıkılmaz düşüncelerden de kurtarıyor, cidden tavsiye ederim. bu tarz da biraz zaman istiyor tabii, ama oluyor yani.

cidden ya bu his cok demode bence. modern hayatin kosusturmasinda kendine vakit ayiramamaktan kaynaklanan bir yanilgi hissi. en kolay cozumu: kendine guzel bir bakim rutini hazirlamak. mesela haftada bir aksam o muthis kojik asitli serumla yuzune bakmak, sac bakim maskesi yapmak ya da yeni bir ruj tonu denerken kendini bir anda o sihirli dunyada bulmak. o kadar abartili bir cozum ama gercekten ise yariyor: insan kusursuz bir cilt gordumu kendine olan guveni yeniden kazaniyor. bir de pembe filtreli bir aydinlatmayla selfie cekmek var, iste o an yalnizlik falan kalmıyor gercekten.

bu konuda atilmis cok tatli mesajlar okudum, parlak bir ruj sur ve unut, bakim gunu ilani ver ve pes etme gece kremi defteri diye bir saticisi var hatta instagramda, favorimdir.

insan kendine bir çay koyup pencereden dışarıyı izlemeyi öğrenmeli bence. o sessizlikte aslında ne çok şey var.
(bkz: yalnızlık öğretir)