yerli bir film

herkesin ağla ağla bitiremediği o yerli filmi geçen sene nihayet izledim ve açıkçası burada kimse küsmesin ama fazla abartılmış. üç saat boyunca köy meydanında bakan adam, arka planda yanık bir klarnet, son sahnede otobüs; üzerine büyüyen çocuk travması diye pazarlanınca sanki odyssey çekiyorlar ayol, sadece biraz senaryo yazılmış.

tabii objektif olmak lazım, ışık ve ses kullanımı cidden iyi, sınıf atlatan işler var. ama bir film yapımcısı zekâsıyla söyleyeyim, aynı oksijen sahneyi tekrar tekrar doldurunca oyunun döngüsü de yorulur. (bkz: aşırı hüzün baloncuğu)