sosyal fobi yenenlerin hikayeleri

ben bu konuda yenmiş biri değilim aslında ama yakın bir dostumun değişimine şahit oldum, o yüzden dinlediklerimi paylaşmak istiyorum. üniversitede sunum yaparken eli titreyen, tahtaya adını yazamayan biriydi, sonradan küçük bir gruba katılıp haftada bir buluşmaya başladı. orada kimse onu yargılamadı, zamanla cümlelerini düzeltmeye gerek olmadığını anladı.

hiçbir hikaye tek bir günde sonlanmıyor, bunu bilerek başlamak gerekiyor. teker teker, küçük anlar birikip insanın içindeki o sesi yavaşça kısıyor. bugün bir kafede siparişini açıkça söyleyebiliyorsa yarın tenis dersine başlar diye bakıyor, kendisiyle barıştıkça çevresindeki gürültü azalıyor.