yalnızlık hissiyle başa çıkmak

yalnızlık ilk duyduğunda boş bir oda gibi gelir insana; halbuki evin dekoru aynı kalsa da ışık değişir. akşamları gereksiz yere açık bıraktığın lambayı kapatmak, odayı biraz karanlığa bırakmak aslında güzel bir egzersiz. kendine kalan bu sessizlik, paniklenecek bir şey değil, düzenlenmeyi bekleyen bir plan gibidir.

insanın kendi başına geçirdiği vakti, bir odanın boşluğu gibi düşün; o boşluğu doldurmak zorunda değilsin, sadece niyet ettiğin mobilyayı yerleştir. küçük ritüeller en iyisidir: bir bardak çay, birkaç sayfa kitap, doğru düzeyde müzik. (bkz: kendinle iyi geçinmek) sonra o boşluk ne kadar ferah görünmeye başlıyor, sen de fark edersin.