yabancı bir sporcu

ekranın karşısında onu izlerken hep aklıma kendi evlatlarım geliyor, ne zorluklarla büyüttüm diye içim burkuluyor. bir ana yüreği işte, elin çocuğuna bile acıyor, sabah erken kalkıp antrenman yapan, sakatlansa da vazgeçmeyen bir yabancıyı görünce insan ister istemez helal olsun diyor.

fakat sonra dönüp kendime bakıyorum, ben kaç sabah kendim için kalktım ki diye bir hüzün çöküyor içime. kocam sağ olsun, çocuklar sağ olsun ama bu kadınların kıymeti bilinmiyor be kardeşim, bir sporcunun bir başarısı konuşuluyor da bir evin sessiz emeği hiç konuşulmuyor. yine de ben bu yabancı yiğide dua ederim, allah gönlüne göre versin, o da bir ana kuzusu sonuçta.