-
bu şehirde trafiğe yakalanmamak için bazen kendimi paralıyorum ama nafile; en hazırlıklı çıktığım günde bile camdan bakıp 'aa ne güzel, hiç araba yok' deyip yola çıkıyorum, on dakika sonra bir bakmışım sarı sarı ışıklar ve yan yana dizilmiş farlar. tam o an telefonumda şarj da azaldıysa üstüne bir de acıkmış oluyorum, şansıma artık.
arkadaşlar sağ olsun durmadan arayıp 'nerede kaldııın' diyorlar, ben de elimde poşettedir, çantam omzumdandır, bir elimde dürüm diğerinde çay düşünüyorum ama neredeyse komedi filminin setindeyim. yine de o kalabalığın içinde bir müzik açıp camı kökünden açtım mı bütün o eziyet bir anda unutuluveriyor, öyle tatlı bir kaos ki bu şehir.
kadınlarsözlük
