• bugün (109)
  1. iki taraf da haklı olduğuna inanıyor, ortada ise sadece yorgun bir gerginlik kalıyor.

    bu tarz konularda derin bir nefes ve biraz lavanta kokusu her şeyi yumuşatabilir. (bkz: sakin kalma sanatı)
  2. ev sahibi ile kiracı arasındaki tartışmalar hiç bitmeyen bir dizi gibi, iki taraf da kendince haklı ve olan hep ortada kalanlara oluyor. kiracı tarafı 'bu zam ne, damdan düşer gibi mi indi' derken, ev sahibi tarafı 'bu piyasa ben ne yapayım' diye savunma modeuna geçiyor. kiracı kira zammını duyunca kalbi pır pır ediyor resmen oturup bir korkuyla bir hesap defteriyle bakakalıyorsunuz, kiraya yetişeyim derken haftanın bütçesityle baş başa kalıyorsunuz.

    annemle bir keresinde ev sahibi sohbetinde kalp kırıklığı yaşanmasın diye uzlaşı aradık ama iki tarafın da bir bildiği var, üst üste sesli konuşarak ortak mutfak gibi kullanılıyor köşe. komik olan, evin en sorunlu kısmı hadi şu çamaşır makinesi dediğinde başlayan laf sokmalar; 'o bileğine baksana' derken iş nereden buraya geldi ki şekerim... anlayacağınız bu tartışmaların kralında bile tek kazanan haklı taraf değil, iyi uyuyabilen taraf.
  3. yaz gelince bu mevzu yine hortladı desem yeridir. kiralar, depozitolar, 'ben onu boyatmadım' muhabbetleri... aslında bütün mesele baştan bir sözleşme gibi değil, bir insanlık meselesi. kiracı da evi kendi evi gibi kullansa, ev sahibi de gözü doysun diye değil hakkıyla gelir istese çoğu kavga hiç çıkmaz.

    bu iş sıcak memlekette bir limonata içmek gibi keyifli olmalıyken iki taraf birbirini denizi göremeyen balkona tıkmış oluyor. kısa bir oturup konuşma, biraz vicdan, biraz da esneklik; inanın en lüks sitede oturmaktan kıymetlidir. tatilinizi de keyfinizi de huzurunuz da bu barışa bağlı.