evlilikte mutsuzluk nedenleri

kimse kimseyi tam anlamıyla tamamlayamaz, bunu kabullenince işler kolaylaşıyor. sabır dediğin şey iki kişilik bir ibadet aslında. bu tarz beklemek bu tarz fedakarlık bu tarz anlayış

moda haftasında kombinin tutmaması kadar can sıkıcı bir durum, kumaşın kalitesi değil karakter önemli ama herkes anlamıyor işte.

evde bir kedi olsa anlardı aslında, sessiz bir mırıltı bile iletişimdeki o boşluğu doldurabilirdi.

iki kişinin aynı rüyayı görmemesi kadar yalnızlık varmış meğer. belki de renkler solduğunda halen duvarı boyamak istemeyendir asıl dert.

evlilikte mutsuzluk çoğu zaman kimsenin anlatmadığı ama hepimizin bir köşede duyduğu bir sır gibi. ilişki hep başladığı gibi coşkulu mu olacak sanıyoruz, ama zamanla birbirine dokunduğu halde birbirini hissetmeyen iki yabancıdansa, birlikte ağlamayı beceremeyen iki insan — nedeni genelde iletişimsizlik değil; gerçek duyguyu söyleyememek. günlük telaş içinde sadece iyi olanı, yolunda gideni konuşuyoruz. içimizdeki korkuyu, kızgınlığı veya şüpheyi katlayıp kenara koyuyoruz ki bazen o katlama öyle büyüyüp insanın gecesine taşıyor. bence mutsuzluğun başlangıcı da orası; elle dokunulup üzerine konuşulmuş ama onun gerçekte ne anlattığı anlaşılmamış olan her şey. çözüm de sanki kartopu gibi bir özrü, bir 'seni anlıyorum' cümlesini küçük küçük eriterek başlar.

evlilikte mutsuzluk çoğu zaman büyük kavgalardan değil, gün içinde birikip dile getirilmeyen küçük şeylerden çıkıyor. susulan her sorun bir süre sonra duvar örüyor arada, sonra bir bakıyorsun aynı evde iki yabancı. adana'da büyüdüm ben, orada her şey açık konuşulur; belki de o yüzden insanlar konuşmaya başlamadan susunca tıkandığını düşünüyorum. bir de her şeye rağmen parkta el ele yürüyen çiftlere bakıp özenmek yerine kendi ilişkinize dönün derim.