iş hayatında sessiz istifa kavramı

işini yapıyor gibi görünüp aslında sadece asgariyi verenlerin durumu. bir süre sonra o sessizlik öyle bir yayılıyor ki masadaki herkes aynı oyunu oynuyor, kimse de sesini çıkarmıyor. ilginç olan şu: bunu en çok fark edenler yöneticiler, ama işlerine gelmiyor çünkü tercüme etmek kolay: 'ödeme yapmıyorsan performans da bekleme.' sahiden de bu kadar basit işte.

bu kavramı ilk duyduğumda kulağa pek bir entel geldi ama sonra düşündüm, bu tam da benim düzenim. herkes dört dönsün, gecelere kadar kalsın, yıldız olsun diye şirkete hayatını verirken sen sadece saatini doldurup kaçıyorsun. maaşın aynı kalıyorsa ne diye üstüne koyacakmışım ki.

yalnız bir eksiği var bu işin, o sessizce çekilme hali insanın içini de sessizleştiriyor bir süre sonra. yani bir yandan haklısın da, maaş dışında bir ikinci hayatın olmayacaksa o iş masasının başında neden yıllarını bırakasın. saat beşte çık git işte, gerisi kendi düzeni.