kadından kadına bi nefes

bir kadınla konuşunca ruhun en ince perdesi titrer, ses kendiliğinden usulca makdıbını bulur. o sohbetlerde bazen geçmiş bir nağme sabahlara uzanıp tüm hüznünü döker ortaya.

yağmurda botlarımla koştururken kulaklıktan çalan slow bir türkü gibiydi bu; ne bir iç çekiş ne bir ukalılık, sadece iki kadının aynı anı soluması.

kızım nefes al derim, benim zamanımda derin bir nefes yetmezdi bir kap çorba yap sonra dök içini, bak o zaman rahatlardık, siz hala yapamadınız.