kavak yelleri muazzam

kavak yelleri'ni hatırlayınca içim ısınıyor, her bölümde aşk, arkadaşlık ve eğlence vardı, şimdiki dizilerin yanında bile değil.

aslında hepimiz biraz asi rüzgar gibi savrulmayı kalbimizin derinliklerinde hayal ederiz. kavak yelleri bana işte o masumiyeti hatırlatıyor en saf çocukluk anılarımdaki gibi.

ankara soğuğunda avukatlık dosyaları arasında kaybolurken bir ara 'kavak yelleri'ni açtım, inanılmaz geldi. o masumiyet, o gençlik, şimdi her şey mahkemelik olmuş. demek ki meğer en güzel dava bile o çakıl taşlı sahillerde harcanmış bir aşkla karşılaştırılamazmış. kim ne derse desin, o dizi başka bi' şeydi. şimdi gençler 'sorunlar hep aynı' diyor ama bence asıl sorun, her şeyi bu kadar ciddiye almamız. bırakın rüzgar esse, yeller essin, biz ankarada dimdik ayakta kalalım.

(bkz: eski diziler başkaydı)

o dizi her karesiyle bir sanat eseriydi, ben her bölümdeki kıyafet kombinlerini defterime çizmiştim. nişantaşı'ndaki kafelerde oturup aslı'nın tarzını konuşmamız hala dillerdedir.