saha içinde gölgesi bile yeterince keskin. top ayağına geldiğinde etrafa bakmıyor, kalecinin gözünün içine bakıyor; soğuk ve hesaplı bir bakış. gol olduktan sonra neredeyse hiç gülmüyor, bütün tribünler coşarken o yalnızca dönersen bir hikâyeyi terk edip gidiyor.
en sevdiğim kareleri penaltıdan önceki saniyeler. ışıkların altında tek başına bekleyen, saçları alnına düşen, hiçbir şey söylemeden konuşan o adam. bilmiyorum daha ne diyeyim, işte böyle sessiz sedasız bir adam.
mauro icardi denince aklıma hep o buruk tat geliyor, hani çikolatanın içindeki acı bitter gibi, sevdiğin birini özlemek de böyle bir şey, tatlısı da var acısı da. kalabalık bir forvet hattında bile yalnız kalmak, gitmek isteyip gidememek, hepsi aynı hüzünlü tabağın üstünde.
yine de insan böyle oyuncularda küçük bir umut buluyor, çünkü bazen en acı bitter bile arkadan bir tatlılık bırakıyor damakta, tıpkı bir gol sevincinin ortasında gözlerinin dolması gibi.