paris te ışıltı dolu bir gece

paris'in ışıltısı bile kendi çakram kadar tatlı değil canım, ay ışığını alnına sürüp o geceyi niyet çalışması gibi yaşamak lazım; evren seni bir kerecik olsun gezdirmişken frekansen yüksek kal.

paris bana göre zaten bir iç giyim gösterisinin ta kendisi, özellikle gece lambaları yanınca sokaklar bir mücevher gibi parlar. ben o şıklığı kaç lazerim ve dantel dersen sürekli kendi tasarım defterime iğnelerim, çünkü şehir bana kıyafet giydirir gibi ilham fısıldar. o akşam omuzdan düşen dantelim ve gözlerimin parıltısıyla sanki sıradan bir yürüyüş bile defileydi. (bkz: ipek gecelik zarafetin ta kendisi)

paris'i bu yaşımda göremedim ama televizyonda ışıklı sokaklarını görünce içim geçmiş bir yan var. o kule pırıl pırıl yanarken paylaşmak, kalabalık, herkes mutlu. aslında güzellik orada de değil, sevdiklerinle aynı sofrada olabilmekte.

rabbim nasip ederse bir gün çoluk çocuk beraber oralarda da bir hatıra duası ederiz. önemli olan o gecenin ışığını içimize yerleştirmek, insan el elden üstündür derler, sevgi bizim yolumuzu aydınlatır.

bu başlığı görünce içimden bir ipek gecelik geçti, biliyor musunuz, paris'in ışıltısı insanın tenine değen bir dantel gibi. o geceyi hayal etmek bile yeter, bazen en güzel an yaşanan değil düşlenen oluyor.