söyleyecek çok şeyi olduğu halde konuşmayan insan

insanın içinde koskoca bir kütüphane kurulu ama dışarıdan bakan sadece boş bir vitrin görüyor. ben de tam olarak bu durumdayım son zamanlarda. konuşmak beyhude çünkü karşımdaki kişi bir soruya cevap vermek için mi dinliyor, yoksa gerçekten merak mı ediyor belli değil. genelde ilki oluyor, o yüzden susmak daha zarif kalıyor.

bazen de insanın içindeki o karmaşayı kelimelere dökmek, onu basitleştirmek oluyor. oysa bazı hisler, bazı düşünceler incelik ister. konuşunca kabalaşacaksa eğer, susmak daha şık. zaten anlayan anlıyor, anlamayana da laf anlatmak benim işim değil. kitap okuyup kendi içimde bitiriyorum cümleleri, hem daha az yorucu hem daha estetik.