toksik ilişkiden çıkış

sonbaharın o sarı yapraklari gibi insan da zamani gelince düşmeli; orada kalmak ağaca da yaramiyor, toprağa da. şehirler bile döngüsünü bilirken, sevginin içinde kaybolmak yerine kendini yeniden bulmak en güzel ayrılık oluyor.

bu tarz ayrılıklar hüzünle karışık bir özgürlük getiriyor. insan kendi yağmurunda ıslanmayi öğrenince zaten şemsiye aramiyor.

(bkz: kendine dönüş)