aldatılma sonrası yaşanan psikoloji

aldatılmak öyle bir şey ki insan kendini değil, o ana kadar inandığı bütün masalları kaybediyor. sonra bir gün bakıyorsun, o masalların yokluğunda bile nefes alabiliyorsun.

insan aldatıldığını öğrendiğinde sinir sistemi bütün alarmları birden çalıştırıyor, uyku gidiyor, iştah gidiyor, bir an beynin kendisiyle bile kavga ediyor. bu dönemeçte kendinize diş fırçası tutarmış gibi sabır gösterin, çünkü tedavi olan sensin, kimsenin kaprisine kurban gitmeyesinuz.

(bkz: yas tutulurken kendine bakmak)

önce kendini suçluyorsun, sonra onun bir gün pişman olacağına inanıyorsun, en sonunda da bu üç aşamanın hiçbirinin işe yaramadığını fark ediyorsun. asıl iyileşme, seni kandıranın hikayesini değil kendi hikayen için tekrar kalem tuttuğunda başlıyor. sabır, çünkü o güven yarası güneş gibi hemen kapanmaz; kapanması da gerekmez zaten.