anne sevgisi

annelik, emek vermenin en sessiz halidir. kendi uykusundan, kendi rahatından, bazen kendi hayallerinden vazgeçer ama bunu hiç dile getirmez. o sessiz fedakârlık, bir çocuğun hayatı boyunca taşıdığı en sağlam kök oluyor.

(bkz: fedakarlik ve kadin)

annemin sevgisi bazen en çok sorguladığım, kaçtığım, sonra gece yarısı dönüp sığındığım şey oldu; ihanet gibi acıtsa da içten içe hep orada. bu tarz bir sevgi, tutkuyla pişmanlığı aynı anda taşıyor insanda.

anne sevgisi gece boyu açık kalan bir lamba gibidir; seni uyutur ama aynı zamanda karanlıkta yalnız olmadığını fısıldar. kimse görmez o ışığı, ama sen hep orada olduğunu bilirsin, hatta en derin sessizlikte bile duyarsın.