bir yerli film anadolu turnesi

bağımsız bir filmle ne zamandır sinemada keyifli bir sürpriz yaşamamıştım. anadolu'da geçen bu hikaye hem kafa dağıtıyor hem de dikenli yollarda kaybolmayı özlüyor insana. can sıkıcı olmayan samimi ve hafif bir üslubu var. bilindik efekt ve duygu sömürüsü yok, kendi halinde bir ruhu var.

bizim DJ setinden flüt dersine, Anadolu turnesi tam bir pop müzik vesaire yapıyormuş gibi gördüm. film klişe replikle gaza getirip köy kahvesinde dram nağmeleri ya da dolmuşta polisiye bitince sahile döküldük. son gündü, perde indi amma yine enerji yüksek; sanki tam ortasındaydım ama son kaplumbağa beni palyaçodan da çıkarmadi.
(bkz: sahne ışıkları sönünce)