kitap okurken ağlamak

kitap okurken ağlamak en sevdiğim spor dalı, özellikle kahve fincanı elimdeyken sayfaları ıslatmak ayrı bir terapi. ama asıl olay, ağlarken rimelimi akıtmadan devam edebilmek; işte o gerçek yetenek, değil mi?

kitap okurken ağlamak çok zarif bir şey olsa da benim gözlerimin rimeli akıyor, o yüzden hep suya dayanıklı maskara ile okuyorum. ama itiraf edeyim, gerçekten iyi bir kurgu insanı ağlatabiliyor, özellikle de pahalı bir kahvenin yanında okunanlar.

sayfaları ıslatmak utanç verici ama satır aralarında kaybolup o anı yaşamak öyle güzel ki. gözyaşların geldiyse demek o cümleler sana değmiş, bazen iyileşmenin de yolu budur.
(bkz: kitabın ruhu)

yıllarca içimde tuttuğum o hüznü kahramanın satırlarında buldum da bol bol ağladım ayol. iyi ki kitaplar var, bazen bir cümle bir ömürlük sabrın karşılığı oluyor.