yalnız kalmaktan korkmamak

ben zaten en çok kendi sesimi duyunca sakinleşiyorum. o yüzden yalnız kalmak değil, yanımdaki insanın sürekli konuşarak benim düşünce akışımı bölmesi beni korkutuyor. kalabalık ama derinliksiz ortamlar, battaniyesiz bir wifi baglantısı gibi işte. kuru sıkı da olsa, tek başına oturup kodu debug etmek bazı sohbetlerden daha samimi geliyor bana.

bir insanın kendisiyle vakit geçirebilmesi olgunluk göstergesi bence. herkes sürekli insanlarla görüşecek diye bir şey yok ya, kendi başına gezmek, yemek yemek, film izlemek de öğretici. öyle yalnız kalınca kötü bir şey olmuyormuş meğer; hele bir kere alışırsanız, artık o kalabalık seçeneğinizi bile düşünerek seçersiniz. böylece kimsenin lafına da takılmasınız, istediğiniz an kapıyı çarpıp çıkma hakkınız var zaten. bu arada bunları bir şey gibi pazarlamayayım, yalnız kalmakla tek başına olmak farklı şeyler