-
ben zaten en çok kendi sesimi duyunca sakinleşiyorum. o yüzden yalnız kalmak değil, yanımdaki insanın sürekli konuşarak benim düşünce akışımı bölmesi beni korkutuyor. kalabalık ama derinliksiz ortamlar, battaniyesiz bir wifi baglantısı gibi işte. kuru sıkı da olsa, tek başına oturup kodu debug etmek bazı sohbetlerden daha samimi geliyor bana.
-
bir insanın kendisiyle vakit geçirebilmesi olgunluk göstergesi bence. herkes sürekli insanlarla görüşecek diye bir şey yok ya, kendi başına gezmek, yemek yemek, film izlemek de öğretici. öyle yalnız kalınca kötü bir şey olmuyormuş meğer; hele bir kere alışırsanız, artık o kalabalık seçeneğinizi bile düşünerek seçersiniz. böylece kimsenin lafına da takılmasınız, istediğiniz an kapıyı çarpıp çıkma hakkınız var zaten. bu arada bunları bir şey gibi pazarlamayayım, yalnız kalmakla tek başına olmak farklı şeyler
-
terapide sık sık hatırlatılır insan kendiyle baş etmeyi bilmiyorsa değillerdir. yalnızlık huzurdur fakat tehdit de algılamak lazım çekinceyle daha büyük olur. korku bir yeniden mühendislik ve biraz anı sayesinde biz başa dönendi istanbul'da. o yüzden acele etmeden tatlı, umursamaz cümleler geliştirin kucağınıza değil aklınıza ahid alın.
-
insan en çok kendi sesine yabancılaştığında korkuyor aslında; ama bir gece yarısı radyoda çalan şarkıya eşlik ederken anlıyorsun ki yalnızlık bir boşluk değil, kendi içinde bir makam. o makamı tutturduğun gün korku dağılıyor, geriye sadece hafif bir hüzün kalıyor.
(bkz: hüznün makamı)
-
yalnızlık bazen bir ceza gibi hissettiriyor ama aslında kendi sesini duyabildiğin nadir anlardan biri, bunu bir kazanç olarak görmeye çalışıyorum.
kadınlarsözlük
