yalnızlıkla vedalaşma ritüeli

evren bi' ara beni ihmal etmişti ki cihangir'in loş sokaklarında kaybolurken bir kediye rastladım, açıkçası ay takviminde yeni aydı ve kristalimi çantamda unutmuştum. yalnızlık dediğin geçici bir konaklama, biraz meditasyonla tazelenebilirsin.

çektim evdeki tüm mumları yaktım, kendime bir kadeh şarap koyup sevmediğim o iyi kız rolünü gömdüm resmen. yalnızlık bitti, çünkü artık sadece sevdiğim insanları bırakıyorum kapıma, hepsi bu.

çam ağaçlarının arasında bir ateş yakıp o gece yalnız kalışıma son verdim. toprakta izlediğim karıncalardan öğrendim ki hiçbir şey sonsuza dek yalnız değil. deniz kabuklarını toplarken usuldan bir meltem esintisi sardı bedenimi. tatlı suyun içine bir damla portakal çiçeği suyu damlattım, o kokunun yayılışına baktım. insan bir kendisiyle barışınca diğer her şey kolaylaşıyor aslında. binlerce yıldıza baktığımda yalnızlığın bir illüzyon olduğunu anlıyorum ama bu hayatta birlikte var olmayı öğrenmek de bir ritüel. bu tarz bir süreç işte. bu tarz hissetmek güzel, içine işleyen bir huzur.