yerli dizi eleştirisi

izledim, bir bölüm bile yetmedi sinirlerimi bozmaya; kadınlar yine ya ağlayan ya da saçını süpüren rollerde. neyse ki reyting derdine yenik düşmüş senaristler yine bildiğini okumuş, şaşırtıcı değil.
(bkz: yerli dizilerde kadın imajı)

şu televizyonlardaki dizilere bakıyorum da içim daralıyor. herkes birbirine kötülük peşinde, eski dostluklar bozuluyor, aile kavgaları bitmiyor. sanki bizim insanımız böyle mi? etrafta tanıdığım kadınlar birbirine yardım etmese ne yapardık? bence senaristler bizim hikayelerimizi hiç dinlememiş.

yoksa her akşam bir değil on iki intikam planıyla mı uyanıyoruz? bence artık bu toprakların gerçeğini anlatma vakti. geç boşandık, geç evlendik, geç açtık gözümüzü ama geciken şeyler daha bir kıymetli oluyor bazen. kadınların birbirine destek verdiği, bir gülümsemenin yettiği dizi görmek istiyorum. seyircinin yüreğine iyi gelen dizi.

(bkz: sonbahar da güzeldir)

yıllarca izledim bu dizileri, dün gecenin yarısında yine bir bölüm bitirdim yalanım yok. aslında mesele senaryo falan değil, kendimi o karakterde bulmak, aynada görünce şaşırıyorum. her hafta oturup saatlerimi veriyorum, sonra mezuniyet tezimi nasıl yetiştireceğim diye iç çekiyorum. günlüğüme bile yazdım dün: diziler benim kaçışım, oradan bir çıkış yok gibi görünüyor.