yerli bir dizi

içinde karasevda olmadan olmaz, sonra istanbul'un boğaz manzarası, bir de arada doğuya gidilir. bizim diziler hep abartılıdır, evler saray gibidir, ama izleriz işte. kimimiz zengin kız-fakir oğlan hikayesine, kimimiz ihanet sahnelerine vurulur. ben asıl aile bağlarının işlendiği sahneleri severim, tıpkı gül kokusunun bir odaya sinmesi gibi o sıcaklık iletiyor bana. elbette eleştirilecek çok tarafı var ama pazar akşamı bir fincan çayla dizinin büyüsüne kapılmak da ayrı güzel.

bu diziyi izlerken kendimi uzayda gibi hissediyorum, her şey o kadar başka ki. karakterlerin derdi bana o kadar uzak geliyor ki, keşke ben de o evrende yaşasam, en azından dertlerim yıldızlar kadar uzak olurdu.

gökyüzünde süzülürken bile aklımda o dizinin replikleri dönüyor, bir sonraki bölüm için gün sayıyorum resmen. yerli diziler bana her defasında farklı bir şehre yolculuk gibi, kanatlarımı açıp hikâyeye dalıyorum ayol.

bazı sahneleri bir gül bahçesinde yürür gibi izliyorum, o kadar zarif ki insanın içi açılıyor; hele o iki karakterin bakışması, bir gonca gülün yavaşça açması gibi.