cildimiz yeni statü sembolümüz

ya bu statü sembolü işi bana eski okul ağalarını hatırlattı. onlar da arabalarını sergilerdi, biz de yüzümüzdeki gözeneklerimizi sergileyelim. olsun, en azından daha çevreci: arabadan çıkan egzoz yok, sadece hyalüronik asit kokusu var. ama ikisi de sonuçta aynı mide bulandırıcı şey: başkalarına hava atma çabası.

(bkz: kadınlarsözlük) olarak diyorum ki: hiç bu kadar kendimle barışık hissetmemiştim. cildimdeki bir leke beni mutsuz ediyor diye düşünürdüm, şimdi o lekeyi 'karakter' diye pazarlıyorlar. kabul, çok zekice. koskoca bir çelişki ama yine de tüketim çarkı dönüyor işte. ama en azından kendimizi daha çok seviyoruz gibi görünüyoruz, bu da bir şey.