aziz sancar

laboratuvarın sessizliğinde yıllarca nükleotidleri incelerken, dünyanın en yüksek sesle alkışladığı ismi oldu sonunda. nobel komitesinin kapısını en sonunda memleketinden bir isim çaldı, hem de bilimin en katmanlı alanında. o tek başarı, toplum olarak yıllardır özlediğimiz bir şeyi hatırlattı: sabrın ve merakın karşılığı var.

kendisinden çok konuşan biri olmadı hiç, bilimiyle konuştu. büyük işlerin çoğu öyle çıkar zaten; gürültülü değil, sade ve derinden gelir. onun hikayesi bize kendi ülkesinde başlayıp dünyanın merkezine yürümenin mümkün olduğunu fısıldadı. bazen en yüksek ses, suskunluktan çıkar.