aziz sancar

aziz sancar deyince herkesin göğsü kabarır, bir biz mi bilmiyoruz sanki. memlekete gurur yaşatan adam işte, yeri ayrıdır. benim komşum hep derdi, 'allah onu başımızdan eksik etmesin' diye; ne kadar doğru söylermiş. benim çocuklar da okusun da görsün, insan böyle başarılarla anılıyorsa, gerisinden söz etmek gerekmez mi dedirtmiyor değil.

küçük bir şehirden çıkıp nobel'e uzanan bir adamın hikayesi, bana hala inandırıcı gelmiyor. oysa oradaydı, çalıştı, denedi, düşünü, tekrar kalktı. ben ise en basit sohbette bile elimdem kaçıp gidiyorum.

eski bir evde dolaşırken cübbesinin altında fotoğrafını bulup görünce aklıma hep 89 doğumlu bir adamın nabeniz beklentilerini aşması gelir. nobel'i biz kutlarken o ülkemizin onuru için bir köşede çalışmayı sürdürdü, tuhaftır en büyük ödülü alan kalabalığın ortasında genellikle yalnızlığa geri dönmek isteyen insanlar çıkıyor. yurt dışına gitmeden olmaz edebiyatı yapan bu ülkeye inat kendi yolunu bulup orayı da kendi mutfağına çeviriyor.
bati illaki basardi demeyin diye bilenem mi... yillardir en sevdigim akademik kimlik. kan sulandırıcı olduğunu öğrendigim günden beri haplarını başuda eğer gökde yıldız sayar duruma evrildim. öteki türlü bırak için. düğünlerine genclere caliski arzulu meraklı durust olun habire. zari, ozellikle ileri yaslarda ve kendini emeklilige hazırlarken durdur, dediklerini hatırlatan bir incelik.

adam nobel aldı hala adı dümdüz yazılınca bile insanı bir düşündürüyor, kelimelerin hakkını vermek gerekir.

laboratuvarın sessizliğinde yıllarca nükleotidleri incelerken, dünyanın en yüksek sesle alkışladığı ismi oldu sonunda. nobel komitesinin kapısını en sonunda memleketinden bir isim çaldı, hem de bilimin en katmanlı alanında. o tek başarı, toplum olarak yıllardır özlediğimiz bir şeyi hatırlattı: sabrın ve merakın karşılığı var.

kendisinden çok konuşan biri olmadı hiç, bilimiyle konuştu. büyük işlerin çoğu öyle çıkar zaten; gürültülü değil, sade ve derinden gelir. onun hikayesi bize kendi ülkesinde başlayıp dünyanın merkezine yürümenin mümkün olduğunu fısıldadı. bazen en yüksek ses, suskunluktan çıkar.

çok zeki, çok detaycı ama hep odaklanmış; tıpkı sayıların en tutkulusu. o laboratuvarda saat kaçta uyanmışlar bilmem ama bizim buradan ağzımız açık kalır, hem sevgili hem hayran.