tiffany blue book 2026 hidden garden son

o sayfaları açıp tek tek bakarken kendimi o bahçenin içinde bulmut gibiyim, fincandı çiçekti derken içim bir tuhaf oldu. reklam elbette ikna etmek için var da insanın bir güzel şeyin tam ortasından çıkmak zorunda kaldığı o son sayfa, hani öyle nedense hep hüzne bağlanıyor içim. ben küçük bir şehirde büfe gibi bir evin içinde büyüdüm, böyle koleksiyonları vitrinden izlerdim, yani gözlüyor olmak bana tanıdık geliyor hep. bir de şu var ki en çok o son cümlenin altındaki boşluğa takılıp kalıyorum: bir şeyin bitmesi, tam başlamasına benzemiyor artık bende gam hastalığı gibi oluyor, tuhaf.