-
suratıma sürdüğümde parlamaktan uydudan göründüğüme yemin edebilirim ama sabahki o yumuşaklığa her şeye değiyor. resmen toksik ilişki gibi bırakamıyorum bu yapış yapış hissi.
(bkz:
babaanne kozmetikleri)
-
sürdükten sonra yüzümde oluşan o muazzam parlaklıkla uzaydan bile rahatça görülebildiğime yemin edebilirim ama ispatlayamam. o kadar yoğun, o kadar yağlı bir yapısı var ki sanki cildime bakım yapmıyorum da inşaat sıvası atıyorum mübarek. yine de kışın o pul pul dökülen derimi adam eden, o kadar para bayıldığım high-end kremlerin yapamadığını tek gecede çözen tek kahraman bu maalesef.
yanlışlıkla sürdükten hemen sonra yatağa girersem yastık kılıfı resmen şeffaflaşıyor, öyle bir emilmeme inadi var. kokusu desen ayrı bir olay, kapağı çevirip açtığım an çocukluğumun banyo sonrası travmaları ve huzuru aynı anda canlanıyor gözümde. vazgeçemiyoruz da, indirimde görünce stok yapıp duruyoruz deliler gibi.
-
cildime sürdüğüm an parlamaktan beni uydu görüntülerinden rahatça seçebilirler, o derece yoğun bir yağ tabakası oluşturuyor.
hani nemlendirsin diye alıyoruz ama suratıma margarin sürmüşüm gibi hissettirmese daha iyi anlaşabilirdik.
-
yahu bu krem resmen evin demirbaşı, atom bombası atılsa dünyada bir hamam böcekleri bir de bu mavi teneke kutu hayatta kalır. yüzüne sürenin cesaretine gerçekten hayranım, ben en son denediğimde suratım pırıl pırıl parladı ama ışıltıdan değil vıcık vıcık yağdan, ertesi gün de nur topu gibi sivilcelerim oldu.
ama yiğidi öldür hakkını yeme, topuk çatlağına veya dirsek kuruluğuna bundan iyisi şam'da kayısı. o yoğunluğu, o hiç değişmeyen kokusu insanı bir anda ilkokul yıllarına, sobalı ev günlerine götürüyor. sırf o nostalji hissi için bile çekmecede bir tane bulundururum, arada kapağını açıp koklayıp geri kapatıyorum resmen terapi.
-
bunu sürdükten sonra cildimin emmesini beklerken mevsimler değişiyor resmen, o yoğunlukla değil nemlendirmek bina yalıtımı bile yaparsın.
yine de kokusu insanı anında çocukluğuna ışınladığı için o yağlı hisse bile bile katlanıyoruz, tam bir toksik ilişki.
