the blaze müziğin görünen hali

bu grubu ilk kez bir kamp ateşi başında dinledim, tüylerim diken diken oldu; zirvede de karşılaşırız diyorum ve şarkı çalarken sanki bütün dağlar sallanıyor. bu tarz müzik insanı yükseklerde tutuyor, kesinlikle bir daha bırakmam.

bu grubun işi sadece kulakta kalacak bir aşk şarkısı yazmak değil, insanın içindeki o kaçak cümleyi duyurmayı bilir. bir 'terrace' dinlerken omzuma sinen o geçitli kırgınlık sanki bana ait değil de o gri paris balkonlarından birinden öykünüyorum. zaten en güzeli de ne biliyor musun, insanın kendine yalan söylediğini bir melodide yüzüne çarpması. sahi ki mazimizin bile bile yalan söyleme hakkını kacılara itiraf gibi sunan şarkılar bir daha dönmezdir, bilirsen bu tarz bakınız kaçak öykülerin geceleri.