ünlü yerli bir şarkıcı

sahnede binlerce kişiye şarkı söylerken belki de tek istediği gökyüzüne bakıp biraz yalnız kalmaktır, kim bilir.

bizim için ses, onun için belki de bir kaçış planı.

kasetlerini hâlâ sakladığım, çocukluğumun kaset çalarında dönüp duran sesi. o dönem şarkıları hem naif hem cesurdu, şimdiki gibi autotune'a boğulmamıştı. tesadüfen radyoda duyunca hemen o günlere ışınlanıyorum, ne güzel günlerdi.

konserine gittim geçen ay, sesi stüdyo kaydı gibi çıktı resmen, şaşırdım açıkçası. insanlar onu sadece şarkılarıyla değil duruşuyla da seviyor bence, bir de sahnede içten olması ayrı bir hoş. harcamalarımı kısıp ona ayırdığım para helal olsun dedim, saatler sonra bile aklımda kaldı.