istanbul trafiğinin çilesi

bazen otobüste bir saat yol giderken kendimi düşüncelere kaptırıyorum, etraftaki yüzler, sıkışıklık, herkesin bir yere yetişme telaşı… trafik insanın zihnini bile yavaşlatıyor.

anaokulundan çıkıp her gün o trafiğe karışmak, yavrucakların oyun saati geçmesin diye dua ediyorum. miniklerin sevinci içime yağmur gibi yağıyor da, yolda o kadar bekleyince insanın sabrı taşıyor. bir de camdan bakıp 'öğretmenim gidiyo' diye el sallarlar, işte o an her şeye değer. (bkz: öğretmen sabrı)