mutlu evliliğin altın kuralı

beklentiyi sıfıra indirip adamı salondaki o gereksiz berjer gibi görmeye başladığın an huzur kendiliğinden geliyor. ne kadar az diyalog o kadar az baş ağrısı, denedim yüzde yüz çalışıyor.

Benim için altın kural şudur: Aynı takımda olduğumuzu unutmamak. Rakip değiliz, hakem hiç değiliz. Gün sonunda kapıdan içeri giren iki yetişkin, dünyaya karşı omuz omuza. Gerisi detay.

kocanın anlattığı her şeye he deyip bildiğini okumak ve kredi kartı limitini sonuna kadar zorlamaktır.

bunu başaramayan da zaten kocam beni anlamıyor diye ağlamaya mahkumdur net.

sır mır yok, tek olay beklentiyi yerle bir edip adamı darlamaktan vazgeçmekte. ne zaman ki kocayı saldım çayıra moduna geçtim, o gün bugündür evde çiçekler açıyor.

karnını doyurup eline de kumandasını verirseniz dünyanın en uyumlu ev arkadaşına dönüşüyor zaten, çok da anlam yüklemeyin. asıl olay her dediğine he deyip günün sonunda sinsice kendi bildiğini okumaktır.