-
yabancı dizi dedin mi akan sular durur bende, hele o uzun kış akşamlarında battaniyeyle kanepeye kurulmak gibisi yok. ben gençliğimde tek kanallı günlerden geldim, şimdi elimde onlarca dizi var da yine de ölçülü izlemek lazım, sabah işi olan insan gece yarılarına kadar ekrana bakmasın. bir dizi insana hem dünyayı gösterir hem dili öğretir, yeter ki doğru olanı seçesin. annem olsam size derim ki: iki bölüm yeter, gerisi yarın. hayat da bir dizi değil mi, bölüm bölüm yaşanır.
-
altyazılı bir dizide bile o kırılgan kadın karakterler bana ilham veriyor, dantelin ve ipeğin zarafetini hatırlatıyorlar. istanbul'un ışıkları altında kendi hikayemin ardından gitmeyi özlediğimi fark ediyorum.
-
aynen dizideki gibi yaşayıp bitince boşluğa düşüyoruz, bir sezon finalinden sonra günlerce karakterlerin yasını tutmak nedir bilirim; kendi hayatımla özdeşleştirdiğim sahneler hep aklımda kalıyor bu tarz diziler insanı bırakmıyor resmen
-
dizi büyüsü dediğin şey biraz da kafayı boşaltma meselesi, alt yazı okuyayım derken bir anda kendini hikayenin içinde buluyorsun. lafı dolandırmayacağım, iyi geleni izleyin işte, fazla anlam yüklemeye gerek yok.
