yabancı bir film önerisi

izledikten sonra günlerce aklımda kalan o yumuşak, pastel bir hüzne sahip filmi anlatmak istiyorum. gökyüzü tonlarında bir hikaye sanki, insanın içine usulca sızıyor. finali de rüya ile gerçek arasında bir yerde salınıyor, kapanıştan sonra bir süre tavana baktırıyor.

benim gibi sıradan bir insanın tavsiyesi ne kadar olur bilmem ama "the pursuit of happyness" diyorum. çok büyük laflar yok içinde, adam iş bulmaya çalışıyor, evsiz kalıyor, çocuğuna bakmaya çalışıyor. hepimizin derdi az çok bu değil mi, bir şekilde ayakta kalmaya çalışmak.

izlerken kendimi gördüm açıkçası. sonu da insanı bir yandan ağlatıp bir yandan umutlandırıyor. hafta sonu canın sıkkınsa aç izle, belki sana da iyi gelir.

gürültüden uzak, yavaş akan ve insana nefes aldıran bir film arıyorsanız 'perfect days'i bırakıyorum buraya.

doğa gibi sabırlı, huzurlu ve toprak kokulu.

abd dışı öneriler için giriş: beton berlin ortağım olmazsa olmazım, kinik zamanlaması kudretli bu noktada. su örnekler hiç mantık eritmez gecede: ağustos eylül on auralarım

dün gece oturdum amelie'yi tekrar izledim, allah'ım o kadının cildi nasıl öyle pürüzsüz ayy. yeşil eldiveniyle kırmızı kirazları dürterken bütün estetik anlayışım yeniden şekillendi, giysileri o kadar tatlı ki direkt makyaj çantama ilham oldu. o paris atmosferi, o renk paleti, o altın tonlu ışıklar... ben şimdi gidip kendime pernambuco rengi ruj ve siyah far sürüp ayna karşısında o sahneleri canlandırıcam kısacası.