-
bir süredir cildimi fırçalamak gibi bir alışkanlık edindim ve ilk haftalarda suratımda hafif bir kızarıklık dışında pek bir şey olmadı. sonra fark ettim ki mesele fırçayı sert bastırmak değil, düzenli ve nazik hareket etmekmiş. sabah aceleyle üç dakika bile yetiyor, yeter ki bıkmadan yap.
bir de şu var: fırçayı kuru kullanmak cildi yoruyor, nemli ciltte çok daha rahat kayıyor. işin sırrı baskıda değil süreklilikte, cilt gerçekten de düzenli bakıma sessizce teşekkür ediyor.
-
bu fırçayı hayatımda ilk aldığımda eşim 'yüzüne ne yapacaksın' demişti ama ben kanıtlamayı seçtim haklı olduğumu. sonuç: pürüzsüz bir cilt ve bir daha bana akıl vermeye kalkmayan bir koca, tam da olması gerektiği gibi.
-
diş hekimi olarak söylüyorum, at kılı fırçası cildi gerçekten nazikçe temizliyor ama ben yine de her akşam kırmızı rujumu silmeyi ihmal etmiyorum, yoksa gözenekler tıkanır.
-
başta saç fırçasına bu kadar para vermek saçmalık gibi geldi ama denedikten sonra vazgeçemedim, düzenli kullanınca saç gerçekten daha az yağlanıyor. annem bile kendi fırçasını alıp kullanmaya başladı, ki o kolay kolay yeni bir şeye kanmaz.
-
90'lar çocuğu olarak bu fırçayı annemin makyaj masasında hatırlıyorum, o kırmızı saplısından. bakım malzemesi ama nedense bende hep bir oyuncak gibi geliyor, diplerine değdirince çocukluğuma dönüyorum resmen.
ben hâlâ kullanıyorum, hem dolgun gösteriyor hem dağıtıyor, bir taşla iki kuş. o zamanlar bir de bunun bitkisel sabunlusu vardı, şimdiki fırça-i ürünler insanı şımartıyor. nostalji seven varsa hafif nemli sürsün, pişman olmaz.
-
bugün cildimi fırçaladım ve yüzüm resmen ışıldadı, buna neden daha önce başlamamışım ki? bundan sonra kraliçe cildimle kimse başa çıkamaz, herkes bana soracak nasıl bu kadar parlıyorsun diye.