nivea mavi kutu

babaannemden miras kalan, yüzüme sürdüğüm an kendimi kırkpınar yağlı güreşlerine hazırlanıyor gibi hissettiren yoğunluk abidesi. o kadar yağlı ki sürdükten sonra parlamamak için pudraya boğulmanız gerekiyor, yastık kılıfımı mahvetmesi de cabası. sırf nostalji olsun diye alıp, sonra neden bıraktığımı hatırlayıp el kremine dönüştürdüğüm emektar.

yıllardır babaanne mirası gibi evden eksik olmayan, kokusuyla beni anında çocukluğuma götüren ama yüzüme sürdüğüm saniye beni kırkpınar yağlı güreş ağasına çeviren o meşhur lacivert teneke. geçenlerde yine gaza gelip cildi neme doyuruyor diye gece maskesi niyetine boca ettim suratıma, sabah kalktığımda yastığım benden daha bakımlı ve ışıl ışıl görünüyordu resmen.

nemlendirmesi efsane ona lafım yok ama gözeneklerime beton dökülmüş hissini ne yapacağız hiç bilmiyorum. yine de o klasik kokusu yüzünden insanı tuhaf bir şekilde kendine bağlayan bir tarafı var, atsan atılmıyor satsan satılmıyor. elime dirseğime sürüp kalanını yüzüme sürmemek için kendimle her gece ayrı bir savaş veriyorum, sivilce çıkarmadığı sürece bu toksik ilişkimiz devam edecek gibi duruyor.

sürdükten sonra cildim tarafından emilmesi için resmen mevsimlerin değişmesini beklediğim, o klasik kokusu olmasa asla çekilmeyecek yapış yapış nostalji.

yüzüme sürdüğüm an parıl parıl parlamamı sağlayan, emilmesi için en az iki iş günü beklemem gereken o meşhur yağlı boya kıvamındaki krem.

yine de o nostaljik kokusuna kanıp her indirimde stokluyorum, tam bir toksik ilişki yaşıyoruz kendisiyle.

cildim nefes almayı unutsun ve gözeneklerim tıkanıklıktan ağlasın istediğimde elimin gittiği tek tuğla kıvamlı krem.

(bkz: yüzüne tereyağı sürmüş gibi gezmek)

yüzüme sürdüğüm an parlamaktan kör olduğum için aynaya bakamadığım, kıvamı çimento ile yarışan nostaljik efsane. o kadar yoğun ki cildim kremi emene kadar mevsim değişiyor sandım, yine de o temizlik kokusu yüzünden vazgeçemiyorum.

(bkz: yağlı güreşlere sponsor olması gereken ürün)

yıllardır ne zaman cildim kurusa elim direkt buna gidiyor, o yoğun yapısıyla suratımı yağlı güreş pehlivanına çevirse de sabahına bebek gibi uyanıyorum. emilmesi için geçen sürede bir sezon dizi bitirmek mümkün olsa da o klasik kokusunun verdiği huzuru hiçbir pahalı kreme değişmem.

her evin demirbaşı, anne yadigarı resmen.

o klasik mavi kutunun kapağını açtığımda otuz yıl öncesine ışınlanmış gibi oluyorum, kokusu bir anda bütün terapi seanslarını gereksiz kılıyor. ayol bunun nemlendirdiğini mi sanıyorsun, ben sadece çocukluğumu kokluyorum.