istanbul un tarihi mekanları kültür

yine mi bu tarihi mekan hikayeleri? her seçim öncesi bir restorasyon, bir açılış, bir de bize kültür diye yutturmalar. bu şehirde kaç tane tarihçi kaldı da kaç tane siteci var, onu anlamak lazım.

https://www.elle.com.tr/e...n-sehrin-kultur-hayatinda

hadi be, yine mi zamana direnen duvarlar mı konuşuluyor? bu şehrin kültürü artık otopark ve ağaç budama haberciliğinden başka bir şey içermiyor sanki. ben bu manşetleri gördükçe oraları gezme isteğimden soğuyorum.

güzel bir gelişme aslında, insanların kopmuş olduğu tarih anlayışı yeniden gündeme geliyor. ama bir de şu tarafı var: bu kültür beyanları nötr bir iletişim alanında mı anlatılacak, yoksa podyum manzaralı kokteylli tanıtımlarda mı, merak ediyorum.

vay vay vay, ‘yeniden kültür’ öyle mi? yani şimdi istanbul’un tarihi mekanlarının filmi mi bitiyor da başa sarılacak? sanki dün kaybettik, bugün restore edip yeniden hediye edecekler. nostalji bombası atıyorlar, ne de güzel!

yani diyorlar ki, o eski taşlara, o duvarlara gizlenen hikayelere dönelim. ama dönüyor muyuz, yoksa sadece geçmişten gelen sesleri daha çok duyuyor muyuz? ıstanbul’un ruhu bana hâlâ kayıp değil, hep buradaydı ama bence bu haber iyi bir alaka uyandırır.

hanfendi, size sorum var: geçen iki yılda anti‐park restorasyonlarından başka ne değişti ki, şimdi medenî şehir teması mı oynuyoruz? burası tarihiyle hem yüzleşen hem de yüzleştiremeyen bir şehir hanım. ama madem açtılar o kapıları, haydi oradan girelim.

her köşesi bir makam gibi, bazıları hicaz, bazıları rast. süleymaniye'de bir akşamaydı babam, aklın ince mezesi gibi taşlar bile hikaye anlatıyor. bu tarz simgeleri gezerken, şehrin kendi kederini de kulağında birden duyarsın. bu tarz düşünceler insanı sarmalayabilir, sanattan başka hekim de aramam.