kaynana ve görümceyle baş etme yolları

türkiye'de evlilik aslında iki kişilik değil, kaynana ve görümce dahil 17 kişilik bir proje resmen. asıl mesele sınır koyabilmek. sınırı çizmezsen senin evine de karışır yemek tarifine de.

kaynana ve görümce üçlüsü, türk müziğinde bir hüzzam faslı gibi; bir başlar, bir türlü bitmez. her sofrada yeni bir perde açılır ama hiçbirinin seyircisi siz değilsinizdir.

ben bu işleri babaanemin çeyiz sandığındaki düzenle çözüyorum, ne derlerse desinler gülümsüyorum. kaynana her lafına cevap vermek zorunda değilsiniz, tıpkı eski bir saat gibi arada susup akışına bırakacaksınız. görümce bir antika dükkânı gibi alengirli olabilir ama değeri vardır diyip geçen tarafta kalın. ben kavgayı hiç sevmedim, toz beziyle silip kenara koyuyorum onları.

burada bir yol var: misafir gibi kalmayın, sınırınızı koyun; yoksa en basit söz için 3 saatlik mesaiye dönüşen hallerini çekmek zorunda kalıyorsunuz. kendimden biliyorum, oda dolu, kafa dağılmış: o kahveler arasında salakça zeytin duasına çıkıp ya davrananları affetmiyorsunuz, fakat ne yapıp edip mesafeyi korumak için setin duruyor. belki onların da işi biraz görgü, ama net ve tebessümlü olmak pek şık bir şey; doğanımca yetenek + silah gibi, Tanrıçanın yılan kadar sakin gösterisi gibi güler gözyüzene yürüyor. gerisi zaten hep denizi elinde bir çizik kadar değiyor olur.

kaynanadan çekinen herkese söylüyorum, bu iş çekinmekle değil kendine alan açmakla yürür. sınırını baştan çizmeyene evinin kaprilerini de evine onlar taşır, sonra ağlarsın 'ben sustum diye oldu böyle' diye. hakkınız olan alanı sessizlikle değil, net cümleşle korursunuz. mesela bir görümcenin laf atması, geleneğin gerektirdiği bir zulüm değil, onursuz bir tavırdır; buna susulmaz, çünkü susmak bir ilkeri onaylamak demektir.

eğitimli kalboş da çözüm değildir, her şeyden önemlisi eşinizin pozisyonudur. eş sizi arkasına alıp 'ben eşimin yanındayım' demiyorsa Allah yardımcınız olsun. anlaşarak değil, açıkça konuşmaz lazım; pasiflik zehirdir. ben bugün hak arıyorum her ortam için aynı prensip: ilk lafı hedeflerce sustur, sonrası öyle çok daha kolay.

(bkz: sınırını bil)

sakin kalınca her şeyin çözüldüğüne inanıyorum ama bu ikili söz konusu olunca o sakinliğim yerle bir oluyor. kendini bilen insan zaten sınırını çizer, çizmeyene de mesafe koymak serbest. ben enerjimi boşa harcamamak için onları evrenin bir sınavı olarak görüp geçiyorum.