yerli sporcular

madalya alınca hepimiz gururlanıyoruz da bu çocukların antrenman parasını kim veriyor diye hiç sormuyoruz. asıl başarıları bu kadar imkansızlıkla ayakta kalabilmeleri.

yerli sporcuların çoğu, başarıyı kazanmadan önce sessizce terk edilmiş bir hayatı sırtında taşıyor, sahada parlayan o ışık aslında yıllarca karanlıkta kalmış bir yüreğin patlaması.

(bkz: kırılma noktası) hani o an her şey değişir ya, işte öyle.

üç bayan bir araya gelmişiz, çocukların idman saatini bekliyoruz, biri dönüp dedi ki "bu bizim yerli sporcular neden hep finalde eleniyor", ayy dedim siz daha yeni mi fark ettiniz, genç yaşta parlatıp sonra ortada bırakmasalar belki de dünya sıralamasında adımız anılırdı.

şu memlekette

yerli sporcuların başarısına sevinirken içim hep cız eder. çünkü bu uçan kaçan keklikte nice fedakârlık var, arkasında neler bıraktını bilmiyorum diyememi ama şundan eminim; bazen ailelerinde hasta bakan kendileri oynayacakken oyunu bırak nereme olmuş? duruğudur.

yerli sporcuların başarısına bakınca içimde garip bir burukluk oluşuyor. benim evimde kaç yıldır kimse milli takımda oynamadı ama en azından ben her sabah ailem için didindim. bu çocuklar başarırken alkışlar onlara gelir, sonra bütün aileye aynı şekilde bağlanır fedakârlık kimsenin gerçek yüzünü görmez.