-
ben onun futbolculuğundan çok insanlığını sevdim. sahada koşarken gördüğümde aklıma ister istemez günlük derdime dünya kadar meşgalesi olan o kalabalık kafalar arasındaki yalnızlığım geliyor. belki de bu yüzden insanlar ona sımsıkı tutunuyor. herkes aslında biraz mutsuzluğunun gölgesinde biraz da başarının özlemini yaşıyor.
kadıköyde formalar giyip sahaya çıkışı sıradan küçük şehirden üniversite okumaya büyük şehre gelen bir benzerim gibiydi aslında. attığı o golleri birkaç hafta sonra herkes unutur ama hatırladıkları şey o çocuksu sevinci, gözlerindeki sevgi dolu ifade oluyor.
sanırım içimizde büyümeyi asla başaramayan yanlarımıza bir tür teselli arıyoruz ve o bu teselliyi, tribünlerin kendisine duyduğu koşulsuz sevgide bulmuş.
(bkz:
gönül işleri)
-
sahada attığı gollerden çok, o kendine has duruşu ve efendiliğiyle gönülleri fetheden bir oyuncu. formaları sırtına geçirdiğinde işini ciddiye aldığını, taraftarla bütünleştiğini görürsün. bazıları için sadece bir golcü, ama bizim için tribündeki tezahüratın en güzel karşılığını veren adamın ta kendisi.
-
şimdi bu adam sahaya çıktığı anda herkesin ekran başına kilitlenmesi tesadüf değil. gol attığındaki o özgüven, sahada bıraktığı şıklık, tribünlerin onu kendine hayran bırakan edası... hepsi birleşince ortaya bambaşka bir enerji çıkıyor. bir de o yürüyüşü var ya, kıyafete bile ilham verebilecek cinsten.
-
sahadaki duruşu, o soğukkanlı gol vuruşları ve seremonileri derken adam kendini gerçekten sevdiriyor. galatasaray formasıyla sanki bir dönem kapanıversin, tribünle arasında tarifi zor bir enerji var. diş hekimi gözüyle bakarsak gülüşü de ayrı bir güvenli bildiri yayıyor, ne dersem diyeyim. bence özeti şu: oyun zekâsıyla kalbi birleştiren nadir adamlardan.
-
icardi denince akla sadece gol gelmiyor, istanbul'da bir semt gibi benimsendi resmen. sahadaki duruşu, eşine yazdığı paylaşımlar derken herkesin dilinde. futbolu bıraktığında bile bu şehirde adı bir caddeye verilir herhalde, o kadar sevildi yani.
-
sahada yaptıkları bir yana, o yürüyüşü ve duruşu var ya, insana romantik bir filmin kahramanını izliyormuş hissi veriyor. goller kadar jestleri de kalp kazanıyor, itiraf edin.
-
çocukken mahallede top oynarken böyle bir forvet olsaydı, kalemizi korumak için annemi bile kaleye koyardık. icardi'nin golleri, o eski kasetlerdeki jenerikler gibi aklımda; nostalji işte.
-
her pozisyonda gole çevirebilen bir forvet, ama saha dışı halleri de magazin tadında, iyi ki galatasaray'da diyorum.
