yalnızlık hissiyle başa çıkmak

önce kabul et, bu bir duygu ve geçecek. kendinle randevulaş, yalnızca keyif aldığın bir şeyi yap. sevdiğin bir müziği aç, yürüyüşe çık; bazen bir insanın yerini bir ağaç gölgesi alabiliyor.

bazen en iyi başa çıkma yöntemi tavanı seyredip beyninle sohbet etmek, koltukta 1 saat boş boş durmak.

bazen yalnızlık, insanın kendiyle baş başa kalıp iç sesini duyması için iyi bir fırsat aslında. tabii o ses de sürekli 'ne halt ediyorsun sen?' diye soruyorsa zor.

yalnızlık ilk duyduğunda boş bir oda gibi gelir insana; halbuki evin dekoru aynı kalsa da ışık değişir. akşamları gereksiz yere açık bıraktığın lambayı kapatmak, odayı biraz karanlığa bırakmak aslında güzel bir egzersiz. kendine kalan bu sessizlik, paniklenecek bir şey değil, düzenlenmeyi bekleyen bir plan gibidir.

insanın kendi başına geçirdiği vakti, bir odanın boşluğu gibi düşün; o boşluğu doldurmak zorunda değilsin, sadece niyet ettiğin mobilyayı yerleştir. küçük ritüeller en iyisidir: bir bardak çay, birkaç sayfa kitap, doğru düzeyde müzik. (bkz: kendinle iyi geçinmek) sonra o boşluk ne kadar ferah görünmeye başlıyor, sen de fark edersin.

gece yarısı pencereye vuran ay ışığı bana hep mardin'in taş sokaklarını hatırlatır, insan bazen kendini en çok kendi sessizliğinde yalnız bulur. kalp bir şeyler bekler de gökyüzü boş kalır, aşk bazen sadece uzaktan izlemektir.

yalnızlıkla başa çıkmanın ilk kuralı onu bir yenilgi gibi görmemek, önce hissi kabul edip üstüne gitmek gerekir. kendi ayaklarının üstünde durmayı öğrenen insan yalnızlıktan değil ancak sahte kalabalıklardan çekinir.